U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.

Onze ouderdieren zijn getest op:

De ziekte van von Willebrand

Wat is de ziekte van von Willebrand?

De ziekte is een erfelijk aandoening van de bloedstolling. Door een tekort aan het stollingseiwit Von Willebrand factor (vWF), stolt het bloed moeilijker en zullen bloedingen langer aanhouden. Gewoonlijk zorgt de bloedstolling er voor dat er op wondjes een korstje komt. Dit korstje is gestold (hard geworden) bloed. Maar bij de ziekte van Von Willebrand stolt het bloed onvoldoende. Daardoor kunnen bloedingen ontstaan.

Er zijn drie typen van de ziekte van Von Willebrand. Type 1 komt het meest voor en heeft milde kenmerken. Type 2 zit tussen type 1 en type 3 in wat betreft de kenmerken. Type 3 komt het minst voor en heeft ernstige kenmerken. (Bij de Duitse staande komt type 2 voor). Dragende dieren ondervinden weinig last van de aandoening, echter bij ernstig letsel of chirurgische ingrepen dient men waakzaam te zijn.

 

JEB of EJB

Wat is JEB

Junctionele Epidermolysis Bullosa (JEB) In 1966 is in Frankrijk door Dr. E. Gauguère bij de Duitse Staande Korthaar de genetische ziekte, Junctionele Epidermolysis Bullosa (JEB) ontdekt. Welke symptomen vertoont een hond met Junctionele Epidermolysis Bullosa? Indien een pup lijder is van deze genetische ziekte, openbaren de verschijnselen van deze ziekte zich ongeveer rond de vier weken. Deze ziekte kenmerkt zich door de vorming van zweren op de binnenkant van de oren, in de mond en op het tandvlees. Ook verwondingen of vorming van zweren op de poten en om de voetzolen en het uiteindelijk uitvallen van de nagels zijn voorkomende verschijnselen. De verwondingen zijn zeer pijnlijk en verhinderen de pups zich normaal te bewegen. Er is geen behandelingsmethode en de zieke pups zullen sterven of uiteindelijk volgt euthanasie. Dragers kunnen zonder DNA-test onopgemerkt blijven, en onwetend voor de fok worden ingezet, zo heeft het defecte gen zich ongemerkt door de Duitse Staande Korthaar populatie kunnen verspreiden. Het is van het allergrootste belang dat toekomstige fokparen door middel van een DNAtest getest worden voordat ze worden ingezet. Hoe wordt de diagnose Junctionele Epidermolysis Bullosa gesteld? Voor de Duitse Staande Korthaar is een genetische test beschikbaar die het defecte gen aantoont. Iedere hond heeft twee genen , één is afkomstig van de reu en de andere van de teef. Bij een lijder zijn beide genen niet goed werkend. Bij een drager, is één van de genen niet goed werkend. Een dergelijke hond, vertoond geen symptomen en zal niet ziek worden. Maar een drager kan wel het gen met de mutatie erin doorgeven aan zijn nageslacht. Vererving. De vererving vindt plaats op een autosomale , recessieve manier. Dit betekent, dat een dier vrij kan zijn (homozygoot normaal), lijder (homozygoot afwijkend) of drager (heterozygoot). Dragers kunnen de mutatie verspreiden in de populatie zonder dat ze zelf de symptomen hebben. Hierdoor is met name het aantonen van dragers van groot belang om verspreiding te voorkomen

 

 

HD

Heupdysplasie (HD) is een ontwikkelingsstoornis van de heupgewrichten. Het kan erfelijk zijn, maar omgevingsfactoren spelen ook een rol bij de ontwikkeling. Een hond kan veel last hebben van HD, maar dat hoeft niet. Aan de buitenkant kun je niet zien of een hond HD heeft, dus als je hond goed kan lopen, hoeft dat nog niet te zeggen dat zijn heupen perfect zijn. Om echt te kunnen zien of je hond HD heeft, zijn (digitale) röntgenfoto’s van zijn heupen nodig.

Heupdysplasie afwijking in heupgewricht,  te verdelen in A vrij B positief C zeer positief.

 

 

 

En onze honden hebben een DNA PROFIEL waarom nodig?

Verplicht bij stamboom honden zo te bewijzen dat de ouder dieren ook 100% de ouder dieren zijn!